Architektura Po pożarze w 1758 r. architektem, który zaprojektował odbudowę świątyni — w stylu, jaki podziwiamy do dziś — został działający w tym czasie w Wilnie Jan Krzysztof Glaubitz. Mimo że świątynia jest wciśnięta między zwartą zabudowę ulicy oraz budynek klasztoru, Glaubitz wzniósł dwie wysokie wieże typowe dla fasady wileńskiego baroku. W późniejszym czasie, gdy przy końcu XVIII w. runęła wieża zegarowa Ratuszu w Wilnie — też dzieło Glaubitza — dominikanie, obawiając się podobnego wypadku, rozebrali wieże (kilka kondygnacji) ustawiając krzyże na obecnie istniejące drewniane wieżyczki. Imponujący efekt uzyskał architekt przez zakończenie nawy i transeptu rokokowymi szczytami:
Na przecięciu nawy i transeptu usadowił wysoką na 51 metrów kopułę z dwustopniową obudową. Dzięki temu zabiegowi kościół widziany z pewnej odległości, np. w panoramie miasta z jednego ze wzgórz, jest jedną z najbardziej okazałych i charakterystycznych budowli. Od strony ulicy widoczny jest jedynie rokokowy portal z herbem Rzeczypospolitej i Wazów.