Kryzys miał także walny wpływ na sytuację międzynarodową i politykę zagraniczną USA. Utrudniło to zwłaszcza spłacanie długów wojennych. W Stanach Zjednoczonych miała wówczas miejsce kampania antyprotekcjonistyczna, lecz Hoover zamiast obniżyć taryfy celne, jeszcze je zwiększył poprzez podpisanie ustawy Hawleya–Smoota w 1930 roku. W odpowiedzi na to inne kraje też podwyższyły stawki celne, zamykając się na eksport amerykański, co spowodowało gwałtowny spadek handlu międzynarodowego. Prezydent zaproponował dłużnikom roczne moratorium. Była to głównie pomoc dla Niemiec, które dodatkowo spłacały reparacje wojenne. Większość krajów zgodziła się na taką propozycję, jedynie Republika Francuska wyrażała wobec niej pewne wątpliwości. W 1932 roku odbyła się konferencja w Lozannie, gdzie omawiano sytuację dłużniczą po upływie moratorium, jednak Stany Zjednoczone nie wzięły w niej udziału. Rok później, gdy odroczenie spłat dobiegło końca, kraje nadal nie były w stanie spłacić długów.