był w Saint-Nazaire przy budowie transatlantyku „Normandia”, w 1935 r. w Hawrze przy budowie polskiego stawiacza min ORP „Gryf”). W 1932 r. był współzałożycielem gdańskiego oddziału Akademickiego Związku Morskiego, w sekcji wioślarskiej uzyskał patent jachtowego kapitana żeglugi małej. Podczas studiów należał do Koła Studentów Polaków „Korab”. W 1937 r. został inżynierem budowy okrętów.

Do wybuchu II wojny światowej pracował w polskich przedsiębiorstwach armatorskich – „Żegluga Polska” i „Polbryt” w Gdyni, zajmując się tam projektami przebudowy ich statków i projektowaniem nowych (niezrealizowanych podówczas).

Został zmobilizowany do Marynarki Wojennej w sierpniu 1939 i uczestniczył w obronie Helu jako specjalista okrętowiec w Warsztatach Marynarki Wojennej w Helu. Po poddaniu się Helu uwięziony do marca 1940 r. w niemieckim obozie pod Gdańskiem. Skierowany do pracy przymusowej w stoczniach gdyńskich zbiegł do GG i działał w konspiracjiKadry morskie Rzeczypospolitej, t. 2, Polska Marynarka Wojenna. Część. I, Korpus oficerów 1918–1947, Wyższa Szkoła Morska, Gdynia 1996.. Od 1942 r. był żołnierzem Armii Krajowej, w strukturach „Alfy” – Wydział Marynarki Wojennej (pseudonim „Nurt”).