Pierwszy taki sprzęt stworzył amerykański oszczepnik Franklin Held.
W antyku thumb|Miotanie oszczepu na antycznej ceramice Oszczepu do celów sportowych używano już w starożytności podczas igrzysk olimpijskich oraz zawodów i turniejów mniejszej rangi (agonów). W odróżnieniu od bojowego nie miał on metalowego grotu, lecz tępe zakończenie, niekiedy z nakładką do wyważenia pocisku. Istotniejszą różnicą był stosowany do wyrzutu element zwany ankyle, w postaci skórzanego rzemienia z pętlą, mocowanego pośrodku drzewca oszczepu. Zawodnik wkładając w pętlę dwa palce, nawijał rzemień dokoła trzonu, tak by miotając nadać mu ruch wirowy, co zwiększało długość rzutu. Rzucano z rozbiegu trzymając oszczep na wysokości głowy dla uzyskania możliwie wysokiego toru lotu. Oddawano kilka rzutów, konkurując w ich długości (zwłaszcza w pięcioboju), choć niekiedy odbywano też zawody w rzucaniu do celuJerzy Łanowski: Święte igrzyska olimpijskie. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2000, s. 138-139. ..
Zobacz też oszczep (broń)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Lekkoatletyka