Oblężenie miasta Po zakończeniu walk pod Inkermanem w listopadzie 1854 roku dowódcy koalicji zebrali się na naradę. Wspólnie doszli do wniosku, że nie uda się zdobyć twierdzy przed nadejściem zimy. Różnili się jednak co do koncepcji dalszych działań. Lord Raglan rozważał przerwanie działań wojennych do wiosny, ale ostatecznie został przekonany przez francuskiego marszałka François Certain de Canroberta, że odstąpienie od oblężenia dałoby Rosjanom szansę na wzmocnienie swoich sił. Duży wpływ na decyzję Raglana miały także zapewnienia wiceadmirałów Dundasa i Amelina, że rosyjska flota jest zdolna do zaopatrywania garnizonu Sewastopola zimą. Zapewnienia wiceadmirałów sprawdziły się i dostawy zaopatrzenia na Krym nie zostały poważniej zakłócone.
W zimie walki ograniczyły się do drobnych starć patroli i sporadycznej wymiany ognia artyleryjskiego. Brak odpowiedniej odzieży i słabe wyżywienie spowodowały duży wzrost zachorowań. Przepełnione szpitale wojskowe nie miały odpowiedniego wyposażenia do walki z epidemiami, które dziesiątkowały szeregi wojsk koalicji. W styczniu 1855 roku około 50% brytyjskich żołnierzy było chorych. Sytuacja zaczęła się poprawiać, gdy 4 listopada 1854 roku na Krymie wylądował korpus pielęgniarek składający się z 38 ochotniczek.