Kieszonki retrakcyjne zostały podzielone na: a) kontrolowane, ruchome (w otoskopii pod mikroskopem i w próbie Valsalvy lub Politzera) b) kontrolowane, nieruchome c) niekontrolowane, nieruchome w mikroskopie w otoskopii
Objawy i postępowanie Najczęstszym objawem stwierdzanym przy występowaniu kieszonek retrakcyjnych jest niedosłuch typu przewodzeniowego o różnym stopniu nasilenia związanym ze stopniem zaawansowania kieszonki retrakcyjnej. W przypadku rozwoju perlaka pojawiają się typowe objawy jak cuchnący, ropny wyciek z ucha, okresowe zawroty głowy itp. Uszy, w których istnieje podejrzenie kieszonek retrakcyjnych, zawsze wymagają badania otoskopowego po powiększeniem: mikrootoskopia w lupie usznej Siegla lub przy użyciu mikroskopu usznego. Kieszonki o małym stopniu zaawansowania mogą być leczone zachowawczo i zwykle dają się "odprowadzić" przy stosowaniu próby Politzera. Kieszenie bardziej zaawansowane związane z wysiękowym zapaleniem ucha środkowego wymagają wykonania paracentezy założenia drenika wentylacyjnego (pistonu) do błony bębenkowej i okresowej obserwacji oraz badań kontrolnych. Kieszonki w których występują zrosty ze ścianą przyśrodkową jamy bębenkowej wymagają leczenia operacyjnego (myringoplastyka, tympanoplastyka).
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Otologia