Dopiero pokój w Altranstädt (1706) zmusił Habsburgów do zwrócenia zagrabionych funduszy. Stworzono w Legnicy nową szkołę dla szlachty, Akademię Rycerską, w której jednak, wbrew intencjom fundatora Jerzego Rudolfa Legnickiego, mogli się kształcić zarówno protestanci jak i katolicy. Po włączeniu Śląska do Prus po I wojnie śląskiej, reformatorem Akademii Rycerskiej był Karl von Zedlitz – pruski minister oświaty, a w latach 1788–1789 dyrektor szkoły. W roku 1811 zezwolono na naukę także młodzieży pochodzenia nieszlacheckiego, a w 1901 przetworzono ją w państwowe liceum, które istniało do 1945 roku i, do którego siłą tradycji uczęszczało bardzo wielu uczniów z rodów szlacheckich w Królestwie Prus. Jednym z profesorów w 2 poł. XIX w. był malarz Theodor Blätterbauer.
Gmach Akademii Monumentalny gmach Akademii, przykład austriackiej barokowej architektury na terenie dzisiejszej Polski, wzniesiony został w latach 1726–1738 według planów architekta wiedeńskiego Josepha Emanuela Fischera von Erlacha i przetrwał II wojnę światową. Systematycznie dewastowany po 1945 r., gdy służył jako jedna z wielu kwater stacjonujących w Legnicy i okolicach oddziałów radzieckich. Dopiero w 1978 r. strona radziecka obiekt przekazała stronie polskiej.