thumbnail|Kurdyjscy Żydzi Mizrahi w Rawanduz, północny Irak, 1905. thumbnail|Jemeński Żyd Mizrahi z początku XX wieku. Mizrachijczycy (także: Mizrahi, z hebr. מזרחים „wschodni”, spolszczona forma: mizrachim; inne nazwy: orientalni, mizrachijscy, lub arabscy Żydzi) – określenie ludności żydowskiej zamieszkującej obszary państw arabskich położonych w Afryce Północnej, na Bliskim Wschodzie, w Azji Środkowej oraz na Kaukazie. Niekiedy określa się ich jako ‘arabskich Żydów’, gdyż oprócz wspólnej ziemi, z Arabami łączy ich także język (np. judeo-arabskie dialekty takie jak maghrebi). Mizrachijczycy utrzymywali przeważnie dobre relacje z tubylczymi Arabami, jak i np. z napływową, jak oni sami, ludnością czarną. Żydzi mizrachim często utożsamiani są z Żydami sefardyjskimi ze względu na ten sam rytuał (odróżniający ich od Żydów aszkenazyjskich), oraz stykanie się tych dwóch grup etniczno-kulturowych w świecie (np. Żydzi sefardyjscy i arabscy zamieszkują we Francji oraz w Ameryce Łacińskiej, m.in. Argentyna).