Był dwukrotnie ranny: w 1914 w brzuch i 1916 w lewą nogę. Wojnę zakończył w stopniu podpułkownika.
8 lutego 1919 przyjęty został do Wojska Polskiego z dniem 1 listopada 1918, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 listopada 1918 i przydzielony do 15 pułku piechotyDz. Rozk. Wojsk. Nr 17 z 15 lutego 1919, poz. 576.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 18 z 18 lutego 1919, poz. 598.. W maju 1919 objął dowództwo II batalionu. W październiku tego roku dowodził Podgrupą „Słucz” w składzie 4 Dywizji Piechoty Frontu Wołyńskiego. Walczył w rejonie Olewska. 2 grudnia 1919 objął dowództwo 15 pułku piechoty „Wilków” i sprawował je do 19 stycznia 1920. 22 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego „Poznań”. Od 24 sierpnia tego roku dowodził XXXV Brygadą Piechoty. 19 listopada objął dowództwo XXXVI Brygady Piechoty, a od 1 marca 1921 roku ponownie dowodził XXXV BP.