7 kwietnia 1910 został przeniesiony na urząd biskupa diecezjalnego diecezji sejneńskiej. Ingres odbył 29 lipca 1910. W latach 1915–1916 przebywał na zesłaniu w głąb Rosji. Po 1918 przyjął obywatelstwo litewskie i zaczął używać zlituanizowanego urzędowo nazwiska. Zarządzana przez niego diecezja została przedzielona granicą polsko-litewską, swoją siedzibę przeniósł na Litwę, najpierw do Mariampola, następnie do Wyłkowyszek.
Po zniesieniu diecezji sejneńskiej 5 kwietnia 1926 został mianowany biskupem diecezjalnym nowo erygowanej diecezji wyłkowyskiej.
Konsekrował biskupa łuckiego i żytomierskiego Ignacego Dubowskiego (1917), biskupa pomocniczego żmudzkiego Juozapasa Skvireckasa (1919), biskupa diecezjalnego telszańskiego Justinasa Staugaitisa (1926) i biskupa pomocniczego wyłkowyskiego Vincentasa Padolskisa (1940). Był współkonsekratorem podczas sakry biskupa diecezjalnego żmudzkiego Franciszka Karewicza (1914) i biskupa diecezjalnego poniewieskiego Kazimierasa Paltarokasa (1926).
Zmarł 7 lipca 1947 w Mariampolu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Biskupi łuccy Kategoria:Biskupi sejneńscy Kategoria:Biskupi katoliccy Królestwa Kongresowego Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarskiej Rzymskokatolickiej Akademii Duchownej w Petersburgu Kategoria:Urodzeni w 1856 Kategoria:Zmarli w 1947