W 1949 Grigorij Roszal zrealizował o nim film Życie dla nauki (ros. Академик Иван Павлов, Akadiemik Iwan Pawłow) z Aleksandrem Borisowem w roli głównej. mały|alt=Pomnik psa na okrągłym cokole w zielonym terenie|Pomnik Psa Pawłowa Pod koniec naukowej działalności uczonego, studenci Cesarskiej Wojskowej Akademii Medycznej w Petersburgu wręczyli Pawłowowi album z 40 zdjęciami jego psów, a w 1935 r. w jego ośrodku badawczym wzniesiono Pomnik Psa Pawłowa.
Dorobek naukowy Badając fizjologię wydzielania śliny stwierdził, że psy wydzielają ślinę nie tylko w trakcie posiłku, ale także w reakcji na bodziec, który posiłek poprzedzał. Jedzenie, powodujące ślinienie nazwano pierwotnym bodźcem kluczowym, a metronom, gwizdek bądź kamerton bodźcem obojętnym. W wyniku stałego towarzyszenia bodźców obojętnych bodźcom kluczowym następowało przekształcenie bodźców obojętnych we wtórne bodźce kluczowe. Zjawisko to Pawłow nazwał odruchem warunkowym, w odróżnieniu od wrodzonego odruchu bezwarunkowego czyli ślinienia się na pierwotny bodziec kluczowy (pokarm). Dalsze badania doprowadziły do odkrycia praw nabywania odruchów warunkowych.