9 czerwca 1902 mianowany biskupem tyraspolskim przez Leona XIII, sakrę biskupią przyjął 16 listopada 1902 w Petersburgu z rąk abpa Bolesława Hieronima Kłopotowskiego (współkonsekratorzy − Antoni Baranowski i Kazimierz Ruszkiewicz). 9 listopada 1903 mianowany biskupem wileńskim przez Piusa X, ingres do katedry wileńskiej odbył 2 grudnia 1903.
W 1906 został wybrany deputowanym z guberni wileńskiej do nowo ustanowionej Dumy Państwowej, gdzie wszedł do Koła Kresowego. Był zwolennikiem autonomii dla Polaków. Za sprzeciw wobec rusyfikacji i domaganie się od władz carskich odszkodowania za skonfiskowane dobra kościelne zmuszony został przez władze rosyjskie 5 października 1907 do opuszczenia diecezji. Po krótkim pobycie w klasztorze przy Kościele Świętej Katarzyny w Petersburgu osiadł w majątku swego brata w Niszczy, w powiecie siebieskim guberni witebskiej.