miedzionikiel 1887–1892) 25 fenigów (miedzionikiel 1909–1912) 50 fenigów (srebro 1875–1919 – od 1905 nominał jako „1/2 Mark”) 1 marka (srebro 1873–1916).
W poszczególnych regionach emitowano monety wyższych nominałów, przedstawiające lokalnych władców (lub herby w przypadku wolnych miast). Były to srebrne 2, 3, 5 oraz złote 5, 10 i 20 marek. Dawne monety o nominałach 1 talara i 2 talarów były w obiegu aż do 1908 jako odpowiedniki 3 i 6 marek. Emitowano także banknoty o nominałach 1, 2, 5, 10, 20, 50, 100 i 1000 marek.
Ze względu na zawieszenie parytetu złota dla marki w 1914 oraz późniejszą hiperinflację (1919–1923), markę z tego okresu nazywa się papierową marką (). W obiegu był także pieniądz zastępczy.
Po ustanowieniu republiki w 1918 wydano następujące monety (o nowych wzorach) w walucie markowej: 50 fenigów (aluminium 1919–1922) 3 marki (aluminium 1922–1923) 200 marek (aluminium 1923) 500 marek (aluminium 1923) mały|Banknot 100 bilionów marek, wyemitowany 15 lutego 1924 W związku z rosnącą inflacją, w latach 1922–1924 wydawano głównie banknoty. Emitowano nowe wzory nawet kilka razy w miesiącu, o coraz to wyższych nominałach. Druk banknotów inflacyjnych prowadziły drukarnia państwowa (Reichsdruckerei) oraz prywatne firmy – stwierdzić można to po różnych oznaczeniach serii banknotów.