Jako czasownik barek (błogosławić) określa akcję ofiarowania daru i posiada szeroki zakres znaczeniowy. Od pozdrowienia przechodniów na ulicy, po formy grzecznościowe w życiu codziennym, aż do wskazania na Boga, który jest źródłem błogosławieństwa, a Jego błogosławieństwo odnosi się do życia. Odbiorcami bożego błogosławieństwa są istoty żywe (stworzenia), a w szczególny sposób człowiek, który uczestniczy w przekazywaniu błogosławieństwa. Ojciec błogosławi synowi i w ten sposób przekazuje błogosławieństwo Boga. Rodzice współpracują z Bogiem udzielając błogosławieństwa (życia) swym dzieciom. Głowa rodziny – ojciec błogosławi swe potomstwo, wypraszając mu u Boga potrzebne łaski: życie dostatnie i szczęśliwe

Natomiast użyty jako przymiotnik baruk (błogosławiony) jest określeniem daru lub osoby, która go otrzymuje. Przymiotnik baruk jest najmocniejszym wyrażeniem idei błogosławieństwa. Ten, kto został pobłogosławiony przez Boga jest Jego szczególną własnością;