W Wojsku Polskim od listopada 1918. Komendant szpitala w Cieszynie i szef sanitarny Grupy Operacyjnej płk. Latinika na froncie czeskim, potem szef sanitarny 6 Dywizji Piechoty na froncie litewsko-białoruskim. W 1920 komendant szpitala w Rzeszowie, szef sanitarny 1 i 2 Armii na froncie bolszewickim. 14 kwietnia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu pułkownika lekarza, w „grupie byłej armii austro-węgierskiej”Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 16 z 23 kwietnia 1920 r., s. 804.. Od lipca do 29 września 1921 był szefem sanitarnym Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce” w Kielcach. W latach 1921–1924 był komendantem Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie.
1 grudnia 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski, na wniosek Ministra Spraw Wojskowych gen. dyw. Władysława Sikorskiego, awansował go na generał brygady ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 5. lokatą w korpusie generałów. Później do 1926 szef sanitarny Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu. Z dniem 30 kwietnia 1927 został przeniesiony w stan spoczynkuDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 5 z 5 lutego 1927 r.. Osiadł w Poznaniu, a następnie w Krakowie, gdzie zmarł 26 kwietnia 1941 i został pochowany na Cmentarzu Rakowickim (kwatera LXXII, rząd 24, grób 13)P. Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, s.