Władza cesarska, dążąc do podporządkowania sobie kościoła, rozstrzygała spory dogmatyczne, brała udział w obsadzie stanowisk kościelnych, karała za odstępstwo od chrześcijaństwa. Cesarz był najwyższą władzą zarówno świecką, jak i duchowną. Przez to kościół został włączony w struktury państwa i stał się jednym z instrumentów sprawowania władzyMichał Pietrzak, Prawo wyznaniowe, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2003, s. 52–53.A. Mezglewski, H. Misztal, P. Stanisz, Prawo wyznaniowe, Wydawnictwo C. H. Beck Warszawa 2008, s. 14–15.. System ten przetrwał aż do upadku Cesarstwa Wschodniorzymskiego w roku 1453.
Zobacz też uniwersalizm cesarski papocezaryzm spór o inwestyturę
Przypisy
Kategoria:Historia chrześcijaństwa Kategoria:Prawo w średniowieczu