Jest prawdopodobne, że członkowie zakonu pomogli Anglikom opanować Bordeaux 12 marca 1814 roku. Za czasów restauracji dążyli do przejęcia władzy przez ultrarojalistów. Popierali utworzenie i pomagali w wyłonieniu składu rządu Villèle'aJosé Cabanis, Karol X. Król-ultras, PIW, Warszawa 1981, s. 230-233. W tym okresie Rycerze Wiary liczyli w całej Francji około 48 tysięcy członków, z czego ponad stu zasiadało w Izbie Deputowanych. Villèle posługiwał się tym zapleczem na tyle zręcznie, że podporządkował sobie Rycerzy Wiary zasiadających w Izbie, co skłoniło założyciela Zakonu, Ferdynanda de Bertier, do rozwiązania go prawdopodobnie w styczniu 1826José Cabanis, Karol X. Król-ultras, PIW, Warszawa 1981, s. 324.
Znani członkowie zakonu Ferdinand de Bertier de Sauvigny, założyciel. Anne Pierre et Bénigne Louis de Sauvigny, brat Ferdynanda i współzałożyciel. Alexis de Noailles, przyjaciel Bertiera z Kongregacji i współzałożyciel. Markiz de Vibraye, współzałożyciel. Hrabia Hippolyte de Solages, mąż siostry Ferdynanda i współzałożyciel. Hrabia Louis de Noailles, adiutant Bernadotte'a. Juliusz de Polignac, ostatni premier Karola X i członek Najwyższej Rady zakonu. Armand de Polignac, brat Juliusza. Mathieu Jean Félicité, książę de Montmorency-Laval, minister spraw zagranicznych w 1821, Wielki Mistrz Rycerzy Wiary i członek