19 sierpnia 1920, w czasie wojny z bolszewikami, objął dowództwo 42 pułku piechoty. 10 października 1920 objął dowództwo XXXVI Brygady Piechoty, a 12 listopada 1920 dowództwo XXXV Brygady Piechoty i 42 pp w Łachwie. 26 lutego 1921 został odkomenderowany na kurs informacyjny dla wyższych dowódców przy Centrum Wyszkolenia Dowództwa Okręgu Generalnego Lwów. 23 kwietnia 1921, po powrocie z kursu, objął dowództwo XXXV BP i garnizonu Pińsk. 1 czerwca 1921 ponownie objął dowództwo 42 pp. Od 6 marca do 6 lipca 1922 był słuchaczem kursu dowódców piechoty dywizyjnej i pułków piechoty w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia Armii w Rembertowie.
3 maja 1922 zweryfikowany został w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 80. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 15 października 1922 przeniesiony został do 61 pułku piechoty w Bydgoszczy na stanowisko dowódcy pułku. W lipcu 1923 został przydzielony do 15 Dywizji Piechoty w Bydgoszczy na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej. 1 grudnia 1924 awansował na generała brygady ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 33. lokatą w korpusie generałów. W maju 1925 został mianowany dowódcą 20 Dywizji Piechoty w Słonimiu. 3 listopada 1926 zwolniony został ze stanowiska dowódcy dywizji i mianowany członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego.