Pierwszym prezesem bialskiego klubu został Rudolf Kobiela.
Od 1924 roku klub posiadał własne boisko, które stopniowo rozbudowywał o kolejne trybuny i budynki. W 1927 roku, ukończono budowę stadionu przy ulicy Rychlińskiego. Stadion został w całości sfinansowany ze środków klubowych. Z okazji otwarcia stadionu został zorganizowany międzynarodowy turniej piłkarski, na który zostały zaproszone zespoły Herta Opava oraz Oberscheineweide Berlin*Jan Goksiński, Klubowa historia polskiej piłki nożnej do 1939 roku, tom II – kluby. Wyd. PZI Softena, Warszawa 2013, s. 225. . Okres międzywojenny drużyna spędziła w rozgrywkach bielskiej A-klasy, nie zdobywając żadnych większych sukcesów. Sporadyczne zwycięstwa z lokalnymi rywalami, nie złożyły się w żaden znaczący sukces.
Klub podczas II wojny światowej Wybuch II wojny światowej i okupacja wstrzymała oficjalne rozgrywki i jawną działalność klubu. Grupa młodych piłkarzy zorganizowała drużynę i mimo zakazu Niemców rozgrywała mecze na okolicznych łąkach. Ponadto spora część zawodników i działaczy wzięło udział w działaniach wojennych i konspiracyjnych. Śmierć ponieśli m.in. znany bialski aptekarz, piłkarz BKS-u, Stefan Ganszer, aktywny działacz podziemia, członek ZWZ-AK, a także dr Józef Hipp – ostatni przedwojenny prezes klubu.