Duży wpływ na jej formację duchową mieli Księża Misjonarze przy kościele św. Józefa w Zasławiu, oddalonym o 13 km od Szepetówki, którzy prowadzili Bractwo Trójcy Przenajświętszej, do którego należała młoda Łucja, a ponadto duszpasterz kresów, ks. Wiktor Ożarowski oraz biskup łucko-żytomierski Kasper Borowski. Pielgrzymowała do sanktuariów maryjnych, m.in. do Berdyczowa, Częstochowy czy do sanktuarium Matki Bożej Bolesnej w Niewirkowie niedaleko Zasławia. Najczęściej jednak modliła się przy wizerunku Matki Bożej Zasławskiej w klasztorze Ojców Bernardynów. W latach późniejszych, kiedy była już zakonnicą jej ulubioną modlitwą była adoracja Najświętszego Sakramentu i różaniec, który trzymała w ręce.
Powołanie zakonne W 1848 wstąpiła przy klasztorze w Zasławiu do Trzeciego Zakonu Franciszkańskiego, zostając tercjarką. Następnie, w pierwszej połowie 1870 udała się z Julią Sowińską z pielgrzymką do Ziemi Świętej, wyrażając w ten sposób pragnienie wyboru przyszłego życia konsekrowanego. Początkowo drogę z Szepetówki do Odessy przebyły pieszo (ok. 1600 km), a potem statkiem udały się do Hajfy, by przybyć wreszcie do klasztoru franciszkanów do Jerozolimy. Tutaj przez trzy lata służyła pielgrzymom, chorym i ubogim. Przez pewien czas przebywała w Nazarecie, odwiedzając miejsca związane z życiem Matki Bożej i dzieciństwa Chrystusa.