była to jedna z placówek, wyznaczonych przez Międzynarodową Komisję Geodezyjną do obserwacji zmian kierunku osi obrotu Ziemi. W międzyczasie dowodził kompanią 17 Turkiestańskiego Batalionu Budowlanego. W 1903 r. mianowano go podpułkownikiem. Od 1904 r. służył w oddziale wojskowo-topograficznym Priamurskiego Okręgu Wojskowego. Prowadził w Mandżurii pomiary triangulacyjne. W 1905 r. objął funkcję zastępcy szefa oddziału geodezyjnego Zarządu Wojskowo-Topograficznego Sztabu Głównego, a następnie zastępcy szefa oddziału geodezyjnego Zarządu Wojskowo-Topograficznego Głównego Zarządu Sztabu Generalnego. W 1907 r. został pułkownikiem. Od 1909 r. stał na czele wydziału geodezyjnego oddziału wojskowo-topograficznego Głównego Zarządu Sztabu Generalnego. W 1910 r. dokonał pomiaru bazy triangulacyjnej pod Petersburgiem z wykorzystaniem najnowocześniejszych ówcześnie przyrządów – szwedzkich inwarowych drutów Jaederina (wraz ze skonstruowanym przez siebie komparatorem). W 1911 r. objął funkcję komendanta wojskowej szkoły topograficznej w Sankt Petersburgu. W 1913 r. awansował na generała majora. Wiosną 1917 r. samowolnie przybył do Kijowa w celu ukrainizacji miejscowych oddziałów wojskowych. Pod koniec maja tego roku stanął na czele kijowskiego wojskowego zarządu topograficznego. Od poł. marca 1918 r.