W powództwach in personam roszczenie powoda kierowane było – w odróżnieniu od actiones in rem – ku konkretnie oznaczonej i z góry wiadomej osoby, tj. do dłużnika. Osoba dłużnika wymieniana była w intentio formułki. Różnica między actiones in personam i actiones in rem stała się podstawą podziału praw podmiotowych na względne i bezwzględne.
Podział powództw na in rem i in personam był podstawowym sposobem systematyzowania skarg w prawie rzymskimGaius Institutiones IV,1: (...) jeżeli zapytamy, ile jest rodzajów powództw, bliższe prawdy wydaje się, że dwa: rzeczowe i obligacyjne (...)Gaius Institutiones IV,1: (...) si quaeramus, quot genera actionum sint, verius videtur duo esse: in rem et in personam (...)..
Actiones in rem scriptae
Do wyjątków należała sytuacja, kiedy powództwo in personam kierowano także przeciwko innej niż dłużnik osobie trzeciej – pozostającej w określonym związku z roszczeniem powoda. Powództwa takie określano jako in rem scriptae. Za przykład można podać actio quod metus causa.