W Pekinie cesarzem obwołano brata Zhu Qizhena, Jingtaia. Zhu Qizhen po powrocie do stolicy w 1450 trafił do aresztu domowego. Władzę przywrócił mu zamach stanu przeprowadzony 11 lutego 1457. Drugie panowanie Zhu Qizhena było niepopularne, ponieważ ukarał on wielu urzędników tylko za ich współpracę z Jingtaiem, niezależnie od rzeczywistych zasług, w tym m.in. skazał na śmierć ministra wojny Yu Qiana, powszechnie uważanego za bohatera, który ocalił Pekin przed Ojratami. Zhu Qizhen podczas swego panowania wydał edykty zabraniające prywatnego handlu porcelaną, co sprawiło, że ery Zhengtong, Jingtai i Tianshun są znane z braku porcelany i nazywane przez zachodnich specjalistów Ceramicznym Interregnum.
Dzieciństwo i młodość Był najstarszym synem cesarza Xuande (1425–1435), który 20 lutego 1428 ogłosił go następcą tronu. Sun, matka cesarza, była cesarską konkubiną najwyższej rangi (guifei, 贵妃) i cztery miesiące po urodzeniu syna została wyniesiona do rangi cesarzowej. Niektórzy późniejsi historycy sugerowali, że Zhu Qizhen nie był w rzeczywistości dzieckiem cesarzowej Sun, która miała zabrać go jako niemowlę od innej kobiety i przedstawiła dziecko jako własne, by wkraść się w łaski cesarza. Ta plotka w żaden sposób nie poddaje się weryfikacji.