Brendana i sprawdzić, czy może ona przepłynąć ocean.
Budowa W latach 70 XX wieku, na zachodnim wybrzeży Irlandii były jeszcze używane łodzie (curragh) o kadłubie w postaci szkieletu z listew drewnianych, obciągniętego brezentem. Rozmawiając z ludźmi, którzy takie łodzie budowali i używali, oraz poznając źródła pisane, Severin doszedł do wniosku, że można w tej technologii wykonać łódź odpowiednio dużą do dalekich rejsów. W czasie konsultacji ze specjalistami od garbarstwa oceniono, że skóra wołowa, garbowana przy użyciu kory dębu, technika znaną już w starożytności, może przetrwać w wodzie przez dłuższy czas, zwłaszcza po nasączeniu jej lanoliną.
Projekt łodzi wykonał projektant brytyjski, Colin Mudie, doświadczony w projektowaniu nietypowych konstrukcji, małych łodzi i żaglowców.
Wręgi wykonano z listew jesionowych o przekroju 5x1,5 cm, wzdłużniki z listew 6,5x1,5 cm, Podwójną okrężnicę z desek dębowych 15x2,5 cm. Łódź miała dwa maszty o wysokości 3,65m i 5,80 m. Na każdym z masztów podnoszono żagiel rejowy: Fok o powierzchni podstawowej 18 m² i grot – 43 m². Powierzchnię żagli można było zwiększyć, doczepiając bonnety.