Ponadto w sezonie 1991/1992 był drugi, plasując się między dwoma Norwegami: Jonem Åge Tyldumem i Sylfestem Glimsdalem.
Największe sukcesy osiągnął w 1992 roku, kiedy podczas igrzysk olimpijskich w Albertville zdobył dwa medale. Najpierw zajął trzecie miejsce w biegu indywidualnym, przegrywając tylko z Jewgienijem Ried´kinem ze Wspólnoty Niepodległych Państw oraz Markiem Kirchnerem. Następnie wspólnie z Ulfem Johanssonem, Leifem Anderssonem i Tordem Wikstenem zajął też trzecie miejsce w sztafecie. Cztery lata wcześniej, na igrzyskach olimpijskich w Calgary indywidualnie plasował się poza czołową dwudziestką, a w sztafecie był siódmy. Podczas igrzysk w Lillehammer w 1994 roku wystąpił tylko w sztafecie, w której Szwedzi zajęli jedenastą pozycję. Brał też udział w igrzyskach olimpijskich w Nagano w 1998 roku, zajmując 20. miejsce w biegu indywidualnym, 25. miejsce w sprincie i dziesiąte w sztafecie. Blisko kolejnego medalu był na mistrzostwach świata w Lahti w 1991 roku, zajmując czwarte miejsce w biegu indywidualnym. Walkę o podium przegrał tam z Norwegiem Eirikem Kvalfossem. Na tej samej imprezie był też piąty w sztafecie, a na mistrzostwach świata w Feistritz dwa lata wcześniej piąte miejsce zajął w biegu drużynowym.