Tam też od lat młodzieńczych dział w organizacjach młodzieży niepodległościowej. 8 listopada 1889 został wcielony ochotniczo do armii rosyjskiej, gdzie otrzymał przydział do 103 Pietrozawodskiego Pułku Piechoty w Grodnie. W latach 1891–1893 uczęszczał do Wileńskiej Szkoły Junkrów Piechoty. Po ukończeniu szkoły, wrócił do macierzystego pułku. W 1895 awansowano go na podporucznika. Uczestniczył w patriotycznych odczytach Elizy Orzeszkowej i Aliny Wróblewskiej, które odbywały się w prywatnych domach.
I wojna światowa W szeregach 103 Pułku Piechoty walczył podczas I wojny światowej jako dowódca kompanii i batalionu w stopniu kapitana. Od 26 sierpnia do 2 listopada 1914 brał udział w bojach w Prasach Wschodnich, tam też 30 sierpnia tego roku raniono go w prawą nogę, a mimo tego pozostał w szeregu. Następnie uczestniczył w bitwach na froncie warszawskim, gdzie 2 listopada 1914 został kontuzjowany i również nie opuścił pola walki. W nocy z 6 na 7 listopada 1914 pod wsią Złaków-Barowy, został raniony bagnetem w lewą nogę i następnie dostał się do niemieckiej niewoli.