Historia Niszczyciele typu Folgore stanowiły rozwinięcie okrętów typu Dardo i przez marynarkę włoską określane były jako Dardo II serii (wł. Dardo Seconda Serie). Decyzja o ich budowie zapadła w październiku 1929 roku, w trakcie budowy okrętów pierwotnego typu Dardo, a do budowy nowych jednostek przystąpiono jeszcze przed wodowaniem pierwszych okrętów pierwszej serii i uzyskaniem możliwości przeprowadzenia ich prób. Główną różnicą było zmniejszenie szerokości kadłuba o pół metra, do 9,2 m na linii wodnej, w celu zwiększenia prędkości. Ponadto turbiny parowe systemu Parsonsa zastąpiono turbinami Belluzzo i zrezygnowano z montażu haubic do wystrzeliwania pocisków oświetlających. Zmniejszenie szerokości spowodowało jednak ograniczenie pojemności burtowych zbiorników paliwa o ok. 100 ton, a w konsekwencji znaczne zmniejszenie zasięgu, oraz pogłębiło problemy ze statecznością, występujące już na niszczycielach typu Dardo. W celu poprawy stateczności okręty poddano przeróbkom, obejmującym m.in. dodanie 90 ton balastu, co zwiększyło wyporność i spowodowało spadek prędkości.