Emigracja Podczas wojny francusko-pruskiej Vilatte służył w Gwardii Narodowej. Po upadku II Cesarstwa wyemigrował do Kanady. Tam osiadł w Quebecu. Pracował jako nauczyciel i katecheta. Po dwuletnim pobycie w Kanadzie powrócił do Francji. Obawiając się powtórnego wcielenia do armii, wyemigrował do Belgii, gdzie związał się z Kongregacją Braci w Chrystusie prowadzącą działalność ewangelizacyjną w Namurze. Następnie w 1877 roku ponownie powrócił do Kanady i rozpoczął studia filozoficzne w Kolegium Saint-Laurent w Montrealu. Tam poznał nauki byłego księdza rzymskokatolickiego Charlesa Chinqueya, pod którego wpływem po trzech latach studiów opuścił seminarium, odszedł z Kościoła katolickiego i rozpoczął studia na Uniwersytecie McGill.
Duchowny protestancki W 1884 roku został pastorem prezbiteriańskim i rozpoczął misję wśród kolonistów francuskojęzycznych w Stanach Zjednoczonych Ameryki. W latach 1884–1885 był ministrem zboru w Green Bay w stanie Wisconsin. Z czasem Vilatte zaczął szukać zbliżenia z Kościołem episkopalnym. Nawiązał współpracę z biskupem episkopalnym diecezji Fond du Lac, Johnem Brownem. W międzyczasie też nawiązał łączność ze grupą starokatolików, która poszukiwała dla siebie duszpasterza.