Mimo to Wielki Wybuch bywa interpretowany kosmogonicznie – nazywany narodzinami Wszechświata lub jego stworzeniem, a czas od Wielkiego Wybuchu bywa nazywany wiekiem Wszechświata. Takie wyobrażenia nie są faktami naukowymi, jednak uzasadnia się nimi pisownię dużymi literami, niestandardową dla nazw wydarzeń w polskiej ortografii.
Wielki Wybuch – rozumiany jako proces – stopniowo odkrywano i potwierdzano w XX wieku: hipoteza o nim pojawiła się najpóźniej w latach 20.. Aleksandr Friedman opisał model kosmologiczny tego typu; później Edwin Hubble i Georges Lemaître opisali rozszerzanie się Wszechświata, zgodnie z prawem nazwanym od nich. Ten drugi ekstrapolował ten proces w przeszłość, przez co bywa nazywany twórcą teorii Wielkiego Wybuchu, a jego publikacja z 1927 roku jej początkiem; w drugiej połowie stulecia potwierdzono ten scenariusz obserwacjami promieniowania reliktowego, konkretniej mikrofalowego promieniowania tła.