Od 1945 do 1956 roku, sekretarzem generalnym Węgierskiej Partii Robotniczej był desygnowany przez Józefa Stalina Mátyás Rákosi, który znany był ze swoich dyktatorskich i twardych rządów. W latach 1952–1953 był także premierem, jednak po śmierci Stalina został zmuszony przez ZSRR do rezygnacji, na rzecz bardziej liberalnego Imre Nagya. Pod naciskami Rákosiego, Nagy ustąpił jednak w 1955, a w jego miejsce powołano Andrása Hegedüsa. W kraju widoczne było powszechne niezadowolenie z ówczesnego poziomu życia i polityki rządzących. Sowieci, obawiający się wybuchu zamieszek, usunęli Rákosiego ze stanowiska sekretarza generalnego partii w lipcu 1956. Następcą został jego bliski współpracownik Ernő Gerő, wieloletni przywódca tajnej policji komunistycznej.
23 października studenci politechniki w Budapeszcie rozpoczęli manifestacje, do których wkrótce dołączyli mieszkańcy miasta. Nasiliły się one po prosowieckim wystąpieniu Ernő Gerő. Wobec tej sytuacji, Gerő poprosił wojska radzieckie o zbrojną interwencję, których przybycie potwierdził premier András Hegedüs, podpisując formalny dokument w tej sprawie. Obydwaj zostali usunięci ze stanowisk i uzyskali schronienie w ZSRR. Premierem został ponownie Nagy. Początkowo wynegocjował zawieszenie broni z Sowietami. Podczas krótkotrwałych rządów próbował dokonać reform: m.in.