W dokumencie biskupim z 1297 napisano o trzech wioskach – Wrozki, Byrdzan – prope Olesno i Chudobici iuxta Lasowitz, które darowano kuratorowi kolegiaty w Opolu.
W 1574 w Chudobie było sołectwo i 18 zagród chłopskich, a mieszkańcy uprawiali 17 łanów ziemi (w tym tylko 1 łan należał do sołtysa).
W spisie dóbr zamkowych Górnego Śląska z lat 1571-1640 wspomniana jest miejscowość Polnisch Lassowitz (dzisiejsze Lasowice Wielkie), wymieniana jest także inna, nowa osada, leżąca z boku, którą mogła być Chudoba, powstała na nieuprawianych gruntach Polnisch Lassowitz.
W 1729 r. wieś nabył Daniel von Schönowski, a w 1774 r. Jan Jerzy Janisch. W tzw. Starej Chudobie, która była przysiółkiem Szumiradu otwarto w 1754 r. folwark, należący do hrabiego Juliusza Gebharda von Hoyma, a od 1799 r. do rodziny Hohenlohe. W 1830 r. sama Chudoba stała się własnością księcia Karola Augusta Hohenlohe-Oehringen. Liczyła wówczas 241 mieszkańców, w tym 18 ewangelików.
Od pocz. XIX w. wieś posiadała pieczęć gminną, na której wizerunku przedstawiono widły w słup, na nich skrzyżowane topór i kosa.
W 1874 r. do Chudoby przyłączono folwark Stara Chudoba i kolonię Szreiberau (Szreibrowe, Schreiberau). Kilka lat wcześniej (w 1868 r.) wybudowano we wsi dworzec kolejowy, na linii Kluczbork-Fosowskie.