Przez 55 lat kontynuował dzieło Karola Namysłowskiego.
Podczas pobytu w 1925 z orkiestrą za oceanem został przyjęty w Białym Domu przez prezydenta Calvina Coolidge'a, a w Bostonie gubernator stanu Massachusetts wręczył mu Sztandar Stanów Zjednoczonych - najwyższe odznaczenie, jakie może otrzymać cudzoziemiec.
W czasie II wojny światowej ukrywał się w Warszawie i Milanówku, skąd powrócił w 1945 do Chomęcisk Małych k. Zamościa, gdzie ponownie reaktywował zespół.
Z okazji 50-lecia pracy artystycznej 2 grudnia 1955 w sali Państwowej Filharmonii w Lublinie został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, a w czasie uroczystości 75-lecia istnienia orkiestry oraz setnej rocznicy urodzin Karola Namysłowskiego otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski.
Mazur „Spod Zamościa”, do którego słowa napisał Wacław Mazurek, jest jedyną znaną kompozycją Stanisława Namysłowskiego.
Zmarł w Zamościu. Został pochowany w grobie rodziny Namysłowskich na Cmentarzu Parafialnym w Starym Zamościu.
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1956) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1955) Srebrny Krzyż Zasługi (20 stycznia 1930) „za zasługi położone na polu krzewienia muzyki polskiej”.
Przypisy
Bibliografia A. Bryk, J.