W czasie walk nad Dźwiną w październiku 1919 postawa Paulika, który poderwał do ponownego ataku cofające się pod naporem przeciwnika oddziały 9 pułku piechoty Legionów, zapobiegła okrążeniu jego żołnierzy; za czyn ten odznaczony został Krzyżem Orderu Virtuti Militari V klasy.
Od kwietnia 1920 do września 1921 dowodził 13 Dywizją Piechoty (m.in. w czasie operacji kijowskiej). 8 sierpnia 1920 zatwierdzony został w stopniu generała podporucznika z dniem 1 kwietnia tego roku. We wrześniu 1921 objął dowództwo 24 Dywizji Piechoty w Jarosławiu. 3 maja 1922 zweryfikowany został w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W lipcu 1924 mianowany został zastępcą dowódcy Okręgu Korpusu Nr IV w ŁodziDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 73 z 30.07.1924 r. Natomiast Grzegorz Łukomski, Franciszek Paulik oraz Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej s. 53 podają, że w lipcu 1924 wyznaczony został na stanowisko zastępcy dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie..
31 października 1925 został mianowany przez Prezydenta RP generałem dywizji, wyłącznie z prawem do tytułu, z dniem przeniesienia w stan spoczynku, tj. 30 listopada 1925.