W grudniu 1920 został kapelanem Komendy m. st. Warszawy. Od czerwca 1921 służył w Kurii Polowej WP do lutego 1933. Starszy kapelan z 1 stycznia 1930, 1 stycznia 1933 r. awansował na starszego kapelana, a 1 stycznia 1935 otrzymał stopień proboszcza. W 1933 r. nowo mianowany Biskup Polowy WP Józef Gawlina powołał go na stanowisko oficjała Sądu Biskupa Polowego. W marcu 1939 był administratorem parafii Warszawa I. 1 – 21 września 1939 dziekan DOK I Warszawa.
Po kampanii wrześniowej 21 września przekroczył granicę węgierską. Na Węgrzech natychmiast przystąpił do zorganizowania duszpasterstwa dla internowanych żołnierzy polskich. W styczniu 1940 uciekł z Węgier i dotarł do Francji. 3 czerwca 1940 awansował na stopień dziekana. W czerwcu 1940 r. ewakuował się z Kurią Biskupią do Wielkiej Brytanii. We wrześniu 1946 został zdemobilizowany. Kierował służbą duszpasterską w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia. Dekretem Stolicy Apostolskiej z 9 maja 1947 został mianowany naczelnym kapelanem obozów dla Polaków.