Reaktywacji wytwórni dokonał w roku 1968 biznesmen Lee Gopthal, który zmienił jej założenia. Od tamtego momentu wytwórnia wydawała płyty wielu artystów, a współpracę podjęto z producentami zarówno z Jamajki (Lee "Scratch" Perry, , Clancy Eccles, ), jak i z UK (Dandy, Joe Mansano). Powstało także wiele mniejszych wytwórni pod opieką Trojan Records (np. Upsetter Lee "Schratcha" Perry'ego). Trojan Records kontynuowało wcześniejszą politykę Island, która promowała jamajską muzykę, jednak od 1968 roku stała się dużą wytwórnią, o szerszym wachlarzu oferowanych stylów muzycznych, zwalniając przy tym wielu dotychczasowych artystów z nurtu jamajskiego. Nic dziwnego, że Trojan szybko zaczął uzupełniać niszę zostawioną przez Island. Wytwórnia zaczęła promować jamajską muzykę m.in. przez wygładzanie i poprawianie jamajskich nagrań oraz sprzedaż tanich albumów (w cenach od £0,14 do £0,99). Zaowocowało to częstym pojawianiem się piosenek z Trojana na listach przebojów w latach 1969–1972, kiedy też wystąpił fenomenalny wręcz wzrost sprzedaży produktów spółki (głównie za sprawą skinheadów).