Historia Strachocina – wieś królewska, później zastawna, lokowana na prawie niemieckim w 1369 jako Szwanczyce''' (Święcice ?) nad potokiem Różowym (Russzava 1369, Russava 1390). Akt fundacyjny, wydany przez Kazimierza Wielkiego na rzecz braci Piotra z Kunowej i Grzegorza z Kunowej pochodzi z 10 maja 1369. Według aktu lokacyjnego wieś objęła 50 łanów ziemi.
16 grudnia 1390 Fryderyk Myssnar (Meisnansis) i Pakosz z Pakoszówki uposażyli kościół pw. św. Katarzyny na granicy wsi i założyli parafię za pozwoleniem Władysława Jagiełły. Po Jaćmirskich„W 1450 otrzymał (Fryderyk syn Frederyka Myssnara) od ojca, jako dział swój, Niebieszczany, Wielopole [...] Był on dziedzicem Jaćmierza, posady Jaćmierskiej i Bażanówki, posesor wsi królewskiej Strachocina. Z pierwszą żoną Jadwigą Pstroską, której zapisał w 1433 300 grzywien posagu i wiana. W 1430 zamienił wieś swą Skoliszyn na Niebieszczany, z sołtysem do czego dopłacił Pstrowskiemu 40 grzywien. Babył w 1436 w Chliple.” [w:] Adam Boniecki. Herbarz polski: Wiadomości historyczno-genealogiczne o rodach szlacheckich. Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1985. s. 129 kolejnymi dzierżawcami sołectwa Strachocina byli szlachcice;