Powrócił potem do praktyki cywilnej.
17 lipca 1914 zmobilizowany ponownie, naczelny lekarz szpitala frontowego we Froncie Kaukaskim. odkomenderowany do Oddziału Sanitarnego Komitetu do spraw formowania Wojska Polskiego. 26 września 1917 stawił się do dyspozycji naczelnego lekarza I Korpusu Polskiego w Rosji. Rozkazem naczelnika Wydziału Sanitarnego Frontu Zachodniego z 5 grudnia 1917 został mianowany naczelnym lekarzem polskiej Dywizji Ułanów. 18 stycznia 1918 został mianowany naczelnym lekarzem korpusu w randze generała podporucznika lekarza. 3 marca tego roku został mianowany naczelnym chirurgiem korpusu. 26 czerwca 1918 został zwolniony ze służby z powodu demobilizacji korpusu.
25 listopada 1918 szef Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych generał podporucznik lekarz Bronisław Malewski rozkazał mu pełnić obowiązki lekarza naczelnego Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie. Równocześnie został członkiem Komisji Kwalifikacyjnej dla lekarzy wstępujących do Wojska Polskiego.
Z dniem 1 maja 1922 roku został przyjęty z byłego I Korpusu Wschodniego do Wojska Polskiego w stopniu generała brygady z zaliczeniem do Rezerwy Armii, bez powołania do służby czynnej.