W kręgu starożytnego Bliskiego Wschodu i Azji powstały inne wczesne i doniosłe dzieła literatury wierszowanej: egipskie Opowieści Sinuheta z XIX w. p.n.e., indyjski epos Mahabharata, kompilowany między III w. p.n.e. a III w. n.e., zoroastryjskie księgi awestyjskie (w tym Jasna), których najstarsze zachowane rękopisy pochodzą z XIII–XIV w., choć same teksty wywodzą się z drugiego tysiąclecia p.n.e., biblijna Księga Psalmów, której najstarsze utwory datowane są na okres sprzed X w. p.n.e., oraz chiński zbiór poezji Shijing, którego najstarsze zachowane zapisy pochodzą z IV w. p.n.e.
Dla europejskiego kręgu kulturowego szczególne znaczenie miał rozwój rozbudowanych form wiersza w starożytnej Grecji i Rzymie, gdzie ukształtowały się klasyczne gatunki i systemy metryczne, które przez stulecia stanowiły punkt odniesienia dla późniejszej poezji.
Średniowieczny wiersz polski thumb|left|Rękopis Bogurodzicy przechowywany w Bibliotece Jagiellońskiej w Krakowie, sygn. 408, karta 87 verso Średniowieczny wiersz polski rozwijał się początkowo w ścisłym związku z łacińską kulturą religijną, która dominowała w ówczesnym piśmiennictwie. Najstarsze zachowane utwory poetyckie w języku polskim mają charakter religijny.