Po rozszerzeniu ligi zawodowej NHL (1967) Poile został trenerem Philadelphia Flyers, tworząc podwaliny pod przyszłe triumfy w Pucharze Stanleya m.in. poprzez zatrudnienie znanych graczy – Bobby’ego Clarke i Bernie Parenta. W 1970 przeszedł do zespołu Vancouver Canucks, gdzie pracował przez 3 lata. W 1973 został aktywnym działaczem. Był wiceprezydentem Międzynarodowej Federacji Hokeja na Lodzie, komisarzem Central Hockey League (1976–1984), szefem International Hockey League (ICL, 1984-1989). Uczynił z ICL mocne zaplecze ligi NHL, za co uhonorowano go nagrodą Lestera Patricka. Po jego odejściu na emeryturę (1989) część zespołów ICL promowano do NHL.
W 1990 został wpisany do Międzynarodowej Hall of Fame Hokeja na Lodzie.
Bibliografia
Linki zewnętrzne sylwetka Buda Poile (w języku angielskim)
Kategoria:Kanadyjscy hokeiści Kategoria:Hokeiści Toronto Maple Leafs Kategoria:Hokeiści Chicago Blackhawks Kategoria:Hokeiści Detroit Red Wings Kategoria:Hokeiści New York Rangers Kategoria:Hokeiści Boston Bruins Kategoria:Zdobywcy Pucharu Stanleya Kategoria:Kanadyjscy działacze sportowi Kategoria:Członkowie Hockey Hall of Fame Kategoria:Urodzeni w 1924 Kategoria:Zmarli w 2005