Jego uczniami byli Witold Turkiewicz, Kazimierz Głaz, Ludwik Kiczura, Zbigniew Horbowy, Kazimierz Pomagalski, Zbigniew Roman Kawecki, Józef Podlasek. Tytuł profesora otrzymał w 1970. W 1970 wraz żoną Marią przeniósł się do Warszawy i objął stanowisko profesora w Katedrze Problematyki Malarstwa w Architekturze na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych. W 1975 przeszedł na emeryturę.
Należał do Association Internationale des Arts Plastiques (od 1952), Międzynarodowego Stowarzyszenia Drzeworytników XYLON w Szwajcarii (od 1979), Accademia Italiana delle Arti e del Lavoro (od 1980).
Od 1948 tworzył ekslibrisy, wykonał ok. 200 księgoznaków, stosował akwafortę, akwatintę, wypukłodruk.
Uczestniczył w II i III Biennale Grafiki w Krakowie (1962 i 1964)Królikarnia: Interpretacje, tradycje warszawskiej grafiki warsztatowej. [dostęp: 05.03.2009]. Jego prace znajdują się w zbiorach wielu muzeów krajowych i zagranicznych.
Przewodniczył Wojewódzkiemu Komitetowi Frontu Jedności Narodu we Wrocławiu, był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu (1958)„Trybuna Robotnicza”, nr 4 (4350), 7 stycznia 1958 r., s. 2. i Ogólnopolskiego Komitetu Pokoju (od 1962)Skład Ogólnopolskiego Komitetu Pokoju, „Trybuna Ludu”, nr 163, 14 czerwca 1962, s. 4..