Praca thumb|200px|Model strukturalny bradykininy. Razem z Wilsonem Teixeirą Beraldo i Gastão Rosenfeldem zaobserwował w 1948 silne, hipotensyjne działanie bradykininy. Została ona odkryta w surowicy zwierząt, którym wstrzyknięto jad żmii Bothrops jararaca (został on dostarczony przez Rosenfelda z Instytutu Butantan z São Paulo). Odkrycie było częścią badań na temat zaburzeń krążenia występujących po ukąszeniu przez jadowite węże, które zostały zapoczątkowane przez Rochę e Silvę na początku 1939. Zgodnie z biografem Rochy e Silvy – B.J. Hagwoodem:
Odkrycie bradykininy zostało wykorzystane w praktyce przez jednego z jego współpracowników z Ribeirão Preto – Sérgio Henrique Ferreiry, który odkrył BPF (bradykinin potentiating factor) w jadzie żmii. BPF znacznie zwiększał siłę i czas trwania rozkurczu naczyń i konsekwencji większy spadek ciśnienia. Na bazie tych badań naukowcy z firmy Squibb wynaleźli nową generację leków hipotensyjnych – inhibitory konwertazy angiotensyny.
Rocha e Silva posiadał także wiele pozamedycznych zainteresowań. Był amatorskim pisarzem i malarzem. Był jednym z założycieli Ciência e Cultura, magazynu naukowego SBPC.
Bibliografia
Kategoria:Brazylijscy farmakolodzy Kategoria:Brazylijscy naukowcy Kategoria:Nauczyciele akademiccy University College London Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu w São Paulo Kategoria:Urodzeni w 1910 Kategoria:Zmarli w 1983