Okres ten charakteryzował się rządami autorytarnymi, ograniczaniem swobód obywatelskich, w tym wolności prasy i zgromadzeń, a także terroryzowaniem przeciwników politycznych. Art. 125 ust. 4 Konstytucji marcowej stanowił, że Zgromadzenie Narodowe powinno było co 25 lat poddawać treść konstytucji rewizji.
31 maja 1926 Zgromadzenie Narodowe, czyli obradujące razem Sejm i Senat, wybrało Józefa Piłsudskiego na prezydenta RP, co było o tyle zaskakujące, że właśnie przeciwko parlamentowi wymierzony był niedawny przewrót. Piłsudski nie przyjął wyboru, uzasadniając tę decyzję zbyt małym zakresem uprawnień, jakie dawała prezydentowi konstytucja marcowa; stwierdził jednak, że była to legalizacja zamachu. Na prezydenta został w tej sytuacji wybrany Ignacy Mościcki. Utworzony został również nowy rząd, na którego czele stanął Kazimierz Bartel. Jednym z pierwszych podjętych przez premiera i jego gabinet działań było złożenie projektu zmiany konstytucji.
Projekt ten przewidywał m.in. znaczne zwiększenie uprawnień prezydenta, w tym: prawo samodzielnego rozwiązania izb; prawo wydawania rozporządzeń z mocą ustawy.
Projekt miał wyraźny charakter antyparlamentarny, uzasadniany propagandową walką z nadmierną rolą partii politycznych.