Ocena jako wojna domowa Zdaniem J. Wojasa, z uwagi na nieważność traktatów rozbiorowych Polska odrodziła się jako następca I Rzeczpospolitej, w granicach z 1772 roku, i miała prawo do ziem byłego Wielkiego Księstwa Litewskiego. W tym ujęciu konflikt był secesją ze strony Litwy, która mogła wprawdzie powoływać się na argument o prawie do samostanowienia narodów, lecz był on nieskuteczny w odniesieniu do Wilna i innych ziem, gdzie Polacy stanowili większość; przy tym Republika Litewska nie odwoływała się do bycia następcą prawnym Wielkiego Księstwa Litewskiego po rozpadzie Rzeczpospolitej, co uzasadniałoby prawa do całości jego terytorium. W konsekwencji, z uwagi na utworzenie polskiej administracji oraz obecność po stronie polskiej działaczy litewskich opowiadających się za utworzeniem wspólnego tworu państwowego i sił zbrojnych tworzonych z ludności tych obszarów, konflikt ten można rozpatrywać jako litewską wojnę domową.