W 1938 r., po wystosowanym ultimatum, przyłączono do Polski niewielkie terytorium Orawy: oddane w 1924 dwie wsie (Głodówka i Sucha Góra), fragment gminy Trzciana sąsiadujący z Lipnicą Wielką, część terytorium miejscowości Bobrów (fragment zachodniego stoku góry Krywań oraz pastwisko i las Osadzka), część Orawskiej Półgóry (Dolina Jałowca od przełęczy Głuchaczki do przełęczy Jałowieckiej z uroczyskiem Jałowiec i południowym stokiem Mędralowej aż po łożysko potoku Półgórzanka).

W czasie rządów księdza Józefa Tiso marionetkowe państwo słowackie odzyskało te tereny 21 listopada 1939, po ataku na Polskę u boku III Rzeszy.

Spisz thumb|Niektóre skrawki Spiszu zajęte przez Polskę w 1938 r. thumb|Zmiany granicy na obecnym pograniczu polsko-słowackim w I połowie XX wieku:1 – teren wokół Czadcy, zajęty razem z Zaolziem w 1938,2 – część wsi Lipnica Wielka, w latach 1918–1924 należąca do Czechosłowacji,3 – teren polskiej Orawy, przyłączony formalnie w 1920,4 – wsie Głodówka i Sucha Góra, do 1924 i w latach 1938–1939 należące do Polski,5 – rejon Tatr, będący w 1902 przedmiotem roszczeń węgierskich (w 1902 potwierdzono przynależność do Galicji, od 1918 do Polski),6 – terytorium Jaworzyny, w latach 1938–1939 należący do Polski,7 – polski Spisz, od 1920 w granicach Polski,8 – Leśnica Pienińska, w latach 1938–1939 należąca do Polski. W