W listopadzie 1917 porzucił wojsko rosyjskie i wraz z wydzielonymi przez niego szeregowymi Polakami przedarł się do III Korpusu Polskiego w Rosji, który stacjonował pod Winnicą na Podolu. 17 grudnia 1917 został ciężko ranny (przestrzelone płuco) w walce z oddziałami rosyjskimi w Zmerynce. Będąc w szpitalu był skazany na śmierć przez władze bolszewickie za organizowanie „Białych Polaków", jednak zdążył uciec. Następnie jako dowódca plutonu w 7. pułku ułanów brał udział we wszystkich walkach III Korpusu Polskiego: pod Witawą, Cniewaniem i Winnicą.
W listopadzie 1918 wstąpił do Legii Akademickiej w Warszawie, a w grudniu tego roku do Szwadronu Jazdy Wojewódzkiej Warszawskiej Odsieczy Lwowa. W czasie wojny z Ukraińcami odznaczył się w walkach o Lwów, za co otrzymał order „Virtuti Militari” V klasy. Następnie walczył w szeregach 12 pułku Ułanów Podolskich zorganizowanego przez oficerów byłego 7 pułku ułanów III Korpusu Polskiego w Rosji.