Reprezentacja ta broniła pucharu, zdobytego jeszcze w 1914 roku (w kolejnych latach nie prowadzono rywalizacji wobec trwającej wojny światowej), i z tego względu występowała od razu w meczu bezpośrednio o trofeum, z zespołem wyłonionym z grona pretendentów. Finał miał miejsce już w kolejnym roku (16–21 stycznia 1920), na korcie trawiastym w Sydney, a przeciwnikami gospodarzy byli Brytyjczycy. Anderson przegrał z Algernonem Kingscotem, ale pokonał Arthura Lowe'a, a wobec zwycięstw w grze pojedynczej Pattersona oraz wygranej pary deblowej Patterson i Brookes, obrona Pucharu Davisa przez zespół Australazji powiodła się. Mimo to rok później Andersona zabrakło w zespole (drugim singlistą został Brookes), a Puchar Davisa zdobyły Stany Zjednoczone. Po tej porażce zespół Australazji musiał uczestniczyć w rywalizacji pretendentów. Anderson powrócił do składu w 1921 roku, ale nie było mu już dane zdobyć Pucharu Davisa, zdominowanego w tym czasie przez ekipę amerykańską. W 1922 i 1923 oku wystąpił w spotkaniach finałowych, w obu meczach przegrywając z Williamem Tildenem;