Samuel Orgelbrand, Warszawa, 1859..
W 1878 został członkiem korespondentem Akademii Umiejętności w Krakowie. Wziął udział w zjeździe historyków dla uczczenia Jana Długosza w Krakowie w 1880, a także w kongresie historyków saskich w Dreźnie w 1883. Był członkiem komitetu obchodów 300-lecia śmierci Jana Kochanowskiego.
W 1882, po służbowym przeniesieniu do Sulęcina, złożył dymisję i przeszedł na emeryturę, co umożliwiło mu powrót do Poznania. W 1887 uzyskał mandat do sejmu pruskiego; zmarł rok później. Z małżeństwa z Marią z Koszutskich (zm. 1906 w Kaliszu) miał czworo dzieci, dwie córki i dwóch synów.
Był pionierem badań historycznych nad epoką saską w Polsce. Napisał około 50 monografii, artykułów i rozpraw poświęconych XVII i XVIII wiekowi, wydał także zbiór dokumentów do panowania Augusta II w sześciu tomach (Teka Gabriela Junoszy Podoskiego, 1854–1861).
Najważniejsze prace Dzieje panowania Augusta II (trzy tomy, 1697 – 1701, 1702 – 1704 1704 – 1709) (1856–1890) Opowiadania historyczne (1860) Wielkopolska w czasie pierwszej wojny szwedzkiej od 1655 do 1657 (1864) Sprawa Kalksteina 1670-1672 (1878) Oblężenie Poznania przez Patkula.