Studium historyczno-językoznawcze (1935), Genealogia Mazurów pruskich (1936) i Osobliwości historyczne Mławy (1937).
Był działaczem Polskiej Macierzy Szkolnej, Polskiego Związku Zachodniego, Towarzystwa Dobroczynności, Stowarzyszenia Młodzieży Akademickiej, Towarzystwa Gimnastycznym „Sokół” i Towarzystwa Śpiewaczego „Lutnia”.
Przyczynił się do powstania w Mławie muzeum regionalnego (1926) i Towarzystwa Miłośników Miasta Mławy (1937).
Zajmował się malarstwem (głównie olejnym). Ocalał jego autoportret z czasów wojny rosyjsko-japońskiej i portrety kobiet (Portret matki, 1908, Żebraczka, 1924, Portret kobiety, 1915, Portret dziewczyny, 1926). Malował też pejzaże, sceny rodzajowe (np. Dziady żebrzące, Pochód Sokolic), kwiaty oraz lokalne zabytki (np. ratusz mławski).
Po ataku hitlerowskich Niemiec na Polskę we wrześniu 1939 r., w obawie przed aresztowaniem opuścił Mławę i zamieszkał w Warszawie u swego syna StefanaOstaszewski Stefan (1899-1941), ur. 24 września 1899 w Warszawie, z zawodu oficer służby stałej piechoty, później w stanie spoczynku (porucznik od 1 grudnia 1922). W latach 1918–1921 brał udział w wojnach o niepodległość Rzeczypospolitej. Mieszkał na Żoliborzu. Podczas niemieckiej okupacji czynny w konspiracji.