Tworzył w tym okresie w duchu realizmu akademickiego, stopniowo przyswajając nowości impresjonizmu, a nawet puentylizmu. mały|lewo|250px|Hrvatski narodni preporod – kurtyna w Chorwackim Teatrze Narodowym w Zagrzebiu W 1893 wyjechał do Zagrzebia, gdzie stał się centralną postacią życia artystycznego i kulturalnego. Jako jedyny malarz chorwacki posiadał wówczas nowoczesne francuskie wykształcenie, dzięki czemu mógł promować najnowocześniejsze trendy w sztuce. Był współzałożycielem szkoły artystycznej, pomógł rozpocząć budowę pawilonu sztuki. Jednakże konflikty z rodzimymi artystami, reprezentującymi szkoły wiedeńską i monachijską, spowodowały, że wycofał się do rodzinnego Cavtatu i następnie wyjechał do Pragi.

W Czechach pracował na stanowisku profesora sztuk wizualnych w praskiej Akademii Sztuk Pięknych. Malował głównie portrety i zajmował się pracą pedagogiczną. Jego najwybitniejszym uczniem był chorwacki malarz Mirko Racki. W 1918 był członkiem delegacji Czechosłowacji, na konferencji w Wersalu. W 1905 został członkiem Serbskiej Akademii Nauk i Sztuk, a w 1919 – honorowym członkiem Jugosłowiańskiej Akademii Nauki i Sztuki.