Jan de Matha odczytał wizję jako wezwanie do utworzenia wspólnoty zajmującej się pokojowym uwalnianiem ludzi pozostających w niewoli.
Jan de Matha udał się następnie do Cerfroid na terenie dzisiejszej Francji, gdzie przyłączyła się do niego grupa pustelników. Późniejsza tradycja zakonna szczególną rolę przypisała ich przełożonemu, Feliksowi de Valois, uznawanemu za współzałożyciela zakonu, choć źródła współczesne początkom wspólnoty przekazują o nim niewiele informacji. W Cerfroid powstał pierwszy dom trynitarski, który stał się domem macierzystym tworzącego się zakonu. mały|Barokowa grupa rzeźbiarska św. Jana de Mathy, św. Feliksa de Valois i św. Iwana na Moście Karola w Pradze. U podstawy pomnika przedstawiono chrześcijańskich jeńców zamkniętych w więzieniu, co nawiązuje do redempcyjnej misji trynitarzy. 17 grudnia 1198 papież Innocenty III zatwierdził regułę i powstanie Zakonu Przenajświętszej Trójcy i Niewolników. Reguła przewidywała podział dochodów wspólnoty na trzy części.